Hertogenbosch

💡 The painter’s trail through Hertogenbosch felt like a living syllabus.

مسیر نقاش در هرتوخنبوش مانند یک برنامه درسی زنده به نظر می‌رسید.

💡 We reached Hertogenbosch just as the cathedral bells began to ring.

درست زمانی که ناقوس‌های کلیسای جامع شروع به نواختن کردند، به هرتوخنبوش رسیدیم.

💡 In Hertogenbosch, we ate Bossche bollen the size of honest mistakes, then wandered canals where bicycles glide like friendly punctuation.

در هرتوگنبوش، بولن‌های بوشه را به اندازه اشتباهات صادقانه خوردیم، سپس در کانال‌هایی که دوچرخه‌ها مانند علائم نگارشی دوستانه روی آنها سر می‌خوردند، پرسه زدیم.

💡 “It is with regret that I won’t be ready to play in Hertogenbosch. I was excited to play there for the first time,” said Murray, whose last competitive match was in the 2017 Wimbledon quarter-finals.

ماری که آخرین بازی رسمی‌اش در مرحله یک چهارم نهایی ویمبلدون ۲۰۱۷ بود، گفت: «با کمال تاسف باید بگویم که برای بازی در هرتوخنبوش آماده نخواهم بود. از اینکه برای اولین بار آنجا بازی می‌کردم هیجان‌زده بودم.»

💡 A café in Hertogenbosch served Bossche bollen the size of baseballs.

کافه‌ای در هرتوگنبوش، Bossche bollen به اندازه توپ بیس‌بال سرو می‌کرد.

💡 The museum in Hertogenbosch staged Bosch’s nightmares beside contemporary art, proving weirdness has excellent stamina.

موزه هرتوخنبوش کابوس‌های بوش را در کنار هنر معاصر به نمایش گذاشت و ثابت کرد که چیزهای عجیب و غریب، استقامت فوق‌العاده‌ای دارند.