fomites

💡 During outbreaks, focusing on high-touch fomites helps, but ventilation and vaccination still carry most of the real-world burden.

در طول شیوع بیماری، تمرکز بر روی تماس زیاد با اشیاء کمک می‌کند، اما تهویه و واکسیناسیون هنوز بیشترین بار دنیای واقعی را به دوش می‌کشند.

💡 So when the coronavirus outbreak emerged last winter in the Chinese mainland, it seemed logical to assume that these so-called fomites were a primary means for the pathogen to spread.

بنابراین، وقتی زمستان گذشته شیوع ویروس کرونا در سرزمین اصلی چین پدیدار شد، منطقی به نظر می‌رسید که فرض کنیم این به اصطلاح فومیت‌ها وسیله اصلی شیوع این عامل بیماری‌زا بوده‌اند.

💡 So-called fomites, particles that trap virus, might also move between farms on equipment or clothing.

ذراتی که ویروس را به دام می‌اندازند و به اصطلاح فومیت نامیده می‌شوند، ممکن است از طریق تجهیزات یا لباس‌ها بین مزارع جابجا شوند.

💡 Hospitals treat shared pens and clipboards as potential fomites, replacing them with single-use or digital alternatives that spare both patients and staff.

بیمارستان‌ها خودکارها و تخته‌های یادداشت مشترک را به عنوان اشیاء بی‌مصرف بالقوه در نظر می‌گیرند و آنها را با جایگزین‌های یکبار مصرف یا دیجیتالی جایگزین می‌کنند که هم بیماران و هم کارکنان را از این امر مصون نگه می‌دارند.

💡 The focus on fomites—rather than aerosols—emerged at the very beginning of the coronavirus outbreak because of what people knew about other infectious diseases.

تمرکز بر روی فومیت‌ها - به جای آئروسل‌ها - در همان ابتدای شیوع ویروس کرونا به دلیل آنچه مردم در مورد سایر بیماری‌های عفونی می‌دانستند، پدیدار شد.

💡 Transmission of a disease through “fomites” — the name given to any inanimate surface that can be contaminated with a virus — is certainly possible.

انتقال بیماری از طریق «شیشه» - نامی که به هر سطح بی‌جانی که می‌تواند به ویروس آلوده شود، داده می‌شود - قطعاً امکان‌پذیر است.