Feydeau

💡 Reading Feydeau at breakfast is dangerous; croissants aren’t designed for choke-laughs triggered by immaculate misunderstandings.

خواندن کتاب فیدو سر صبحانه خطرناک است؛ کروسان برای خنده‌های خفه‌کننده ناشی از سوءتفاهم‌های بی‌عیب و نقص طراحی نشده است.

💡 He drew particular notice in 1976 for his performance in the company’s production of Georges Feydeau’s “A Flea in Her Ear,” playing a character who can pronounce only vowels.

او در سال ۱۹۷۶ به خاطر بازی در نمایش «ککی در گوشش» اثر ژرژ فیدو، که توسط این کمپانی تولید شده بود، توجه ویژه‌ای را به خود جلب کرد. او در این نمایش نقش شخصیتی را بازی می‌کرد که فقط می‌توانست حروف صدادار را تلفظ کند.

💡 Critics praised our Feydeau for elegance over frenzy, letting language, glances, and hats do the heavy lifting.

منتقدان، فیدوی ما را به خاطر ظرافتش به جای دیوانگی، و اینکه اجازه داده زبان، نگاه‌ها و کلاه‌ها بار سنگین را به دوش بکشند، ستودند.

💡 We staged Feydeau with doors slamming like percussion, timing entrances so precisely the audience laughed before anyone spoke.

ما فیدو را با درهایی که مانند سازهای کوبه‌ای به هم می‌خوردند، به صحنه بردیم و زمان ورود را آنقدر دقیق تنظیم کردیم که تماشاگران قبل از اینکه کسی حرفی بزند، خندیدند.