chophouse

💡 A bustling chophouse taught me hospitality means hot plates, honest portions, and servers who anticipate needs without hovering like anxious satellites.

یک رستوران شلوغ به من آموخت که مهمان‌نوازی یعنی بشقاب‌های داغ، پرس‌های صادقانه و پیشخدمت‌هایی که نیازها را پیش‌بینی می‌کنند، بدون اینکه مانند ماهواره‌های مضطرب در اطراف پرسه بزنند.

💡 The neighborhood revived around a renovated chophouse, where lunch specials lured office workers and the bar hosted poetry on slow, rain-washed Thursdays.

محله در اطراف یک رستوران بازسازی‌شده جان تازه‌ای گرفت، جایی که غذاهای ویژه ناهار، کارمندان اداری را جذب می‌کرد و بار، پنجشنبه‌های آرام و باران‌زده، میزبان شعر بود.

💡 The old chophouse still writes orders in pencil, serving sizzling platters while jazz murmurs and the maître d’ remembers every regular’s preferred booth.

این چاپخانه قدیمی هنوز هم سفارش‌ها را با مداد می‌نویسد، در حالی که زمزمه‌های جاز به گوش می‌رسد، بشقاب‌های داغ سرو می‌کند و پیشخدمت، غرفه مورد علاقه هر مشتری دائمی را به خاطر دارد.

💡 Today’s steakhouses can trace their roots to 17th-century English chophouses that catered to working-class men.

ریشه استیک‌خانه‌های امروزی به چاپ‌هاوس‌های انگلیسی قرن هفدهم برمی‌گردد که به مردان طبقه کارگر خدمات ارائه می‌دادند.

💡 The concept for Verna’s is fairly simple — a casual American chophouse with classic cocktails.

ایده ورنا نسبتاً ساده است - یک چاپ‌هاوس آمریکایی خودمانی با کوکتل‌های کلاسیک.

💡 Their next venture is Hermon’s, a chophouse in a former church banquet hall in the neighborhood of the same name.

سرمایه‌گذاری بعدی آنها هرمونز است، یک رستوران کوچک در یک سالن ضیافت سابق کلیسا در محله ای به همین نام.