Averroism

💡 Averroism, born of this enthusiasm, may be justly considered not only the precursor of Reform, but also the father of modern Rationalism.

مکتب ابن رشد، که زاده‌ی این شور و شوق بود، را می‌توان به حق نه تنها پیشگام اصلاحات، بلکه پدر خردگرایی مدرن نیز دانست.

💡 Thus we may regard Michael as the founder of Paduan Averroism.

بنابراین می‌توانیم میخائیل را بنیانگذار مکتب ابن‌رشد پادویی بدانیم.

💡 Yet, in spite of Petrarch’s gibes, Averroism in its spring had nursed Padua with the milk of natural science.

با این حال، علیرغم طعنه‌های پترارک، مکتب ابن‌رشد در بهار خود، پادوا را با شیر علوم طبیعی تغذیه کرده بود.

💡 The lecturer defined Averroism in medieval universities, where bold claims about intellect and faith sparked lively condemnations.

مدرس، مکتب ابن رشد را در دانشگاه‌های قرون وسطی تعریف کرد، جایی که ادعاهای جسورانه در مورد عقل و ایمان، محکومیت‌های شدیدی را برانگیخت.

💡 Debates over Averroism remind us institutions negotiate boundaries between reason and revelation repeatedly.

بحث‌ها بر سر مکتب ابن‌رشد به ما یادآوری می‌کند که نهادها بارها و بارها مرزهای بین عقل و وحی را مورد مذاکره قرار می‌دهند.

💡 A novelist wove Averroism into a campus satire, proving metaphysics can be funny without becoming flippant.

یک رمان‌نویس، مکتب ابن‌رشد را در قالب طنز دانشگاهی ریخت و ثابت کرد که متافیزیک می‌تواند بدون اینکه به بی‌مزه شدن منجر شود، خنده‌دار باشد.