Attu

💡 Even after the surviving captives were freed at the close of the war, they were not allowed to return to Attu because the U.S. military decided it would be too expensive to rebuild the community.

حتی پس از آنکه اسیران بازمانده در پایان جنگ آزاد شدند، به آنها اجازه بازگشت به آتو داده نشد زیرا ارتش آمریکا تصمیم گرفته بود که بازسازی این جامعه بسیار پرهزینه خواهد بود.

💡 Gregory and Liz had little memory of Attu or Japan, and neither liked to talk about it, she said.

او گفت گرگوری و لیز خاطره‌ی کمی از آتو یا ژاپن داشتند و هیچ‌کدام دوست نداشتند در مورد آن صحبت کنند.

💡 The American effort to reclaim Attu in 1943 amid frigid rain, dense fog and hurricane-force winds became known as World War II’s “forgotten battle.”

تلاش آمریکا برای بازپس‌گیری آتو در سال ۱۹۴۳ در میان باران شدید، مه غلیظ و بادهای طوفانی به عنوان «نبرد فراموش‌شده» جنگ جهانی دوم شناخته شد.

💡 Logistics to Attu require stubborn planning, generous weather buffers, and respect for a landscape that punishes shortcuts.

تدارکات سفر به آتو نیازمند برنامه‌ریزی سرسختانه، آب و هوای مناسب و احترام به چشم‌اندازی است که میانبرها را مجازات می‌کند.

💡 On Attu, wind sculpts grass into waves, and birders whisper like guests at a sacred library near the edge of maps.

در آتو، باد علف‌ها را به شکل موج درمی‌آورد و پرنده‌نگرها مانند مهمانانی در کتابخانه‌ای مقدس در نزدیکی لبه‌ی نقشه‌ها زمزمه می‌کنند.

💡 Veterans recalled the Battle of Attu with solemnity, honoring lives lost in a remote, unforgiving theater.

کهنه سربازان با شکوه و جلال از نبرد آتو یاد کردند و به جان‌های از دست رفته در یک میدان نبرد دورافتاده و بی‌رحم ادای احترام کردند.