فبايعه

این فعل از «بايَعَ» به‌معنای «بیعت کرد، پیمان وفاداری بست» است. «فبايعه» یعنی «پس با او بیعت کرد» یا «آنگاه با او پیمان وفاداری بست». در متون تاریخی و دینی، این واژه بسیار رایج است و به پذیرش رهبری یا تعهد سیاسی / دینی اشاره دارد.