الغفار

💡 ‫دائم تطاردنا كظلنا نراها‬ ‫نراها فنحس باحلرية ونداءات خايل عبد الغفار اً‬ ‫هناك فوق تراب الطريق حتثنا عىل إهناء اللعب والعودة إىل املنزل ثانية‪.

مثل سایه مدام ما را تعقیب می‌کند. ما آن را می‌بینیم، می‌بینیم، و آزادی را حس می‌کنیم و فریادهای خی عبدالغفار، آنجا بالای غبار جاده، ما را ترغیب می‌کند که بازی را تمام کنیم و دوباره به خانه برگردیم.

💡 ‫مل يرجع خايل “عبد الغفار “إىل أوالده يف الكفر هذه الليلة بل أقسم‬ ‫صباحا‪

خایل «عبدالغفار» امشب پیش فرزندانش در روستا برنمی‌گردد، بلکه صبح قسم خواهد خورد.

💡 ذَكَرَ الخطيبُ اسمَ الغفار في نهايةِ الدعاء، فخشعتِ القلوبُ وهدأتِ النفوس.

واعظ در پایان دعا نام غفار را برد، پس دل‌ها خاشع و جان‌ها آرام گرفت.

💡 كتبَ الطالبُ اسمَ الغفار في دفتره بعد أن تعلَّمَ معناهُ وأثرهُ في الطمأنينة.

دانش‌آموز پس از اینکه معنی و تأثیر نام «الغفار» را بر آرامش آموخت، آن را در دفترچه یادداشت خود نوشت.

💡 وهكذا راح عبد الغفار يعمل في أرض والده محاولاً أن يكتشف ما يمكنه فعله في حياته.

و بنابراین عبدالغفار برای کار در زمین پدرش رفت و سعی کرد بفهمد با زندگی‌اش چه کار می‌تواند بکند.

💡 يتأملُ المؤمنُ رحمةَ الغفار حين يراجعُ أخطاءهُ ويطلبُ المغفرةَ بصدقٍ.

مؤمن وقتی اشتباهات خود را مرور می‌کند و صمیمانه طلب بخشش می‌کند، به رحمت بخشنده می‌اندیشد.