لغت نامه دهخدا
عشق حقیقی. [ ع ِ ق ِ ح َ ] ( ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) در اصطلاح فلاسفه و متصوفه ، محبة اﷲ و صفات و افعال اوست. ( از فرهنگ علوم عقلی ). الفت رحمانی و الهام شوقی است و ذات حق که واجد تمام کمالات است و عاقل و معقول بالذات است عاشق و معشوق است. و بالجمله عشق حقیقی عشق به لقاء محبوب حقیقی است که ذات احدیت باشد. ( از فرهنگ مصطلحات عرفاء ). و رجوع به عشق و عشق افلاطونی شود.
