اشتون

لغت نامه دهخدا

اشتون. [ اُ ] ( اِخ ) لهجه ای در اشتوم است که موضعی نزدیک تنیس است. ( از معجم البلدان ). رجوع به اشتوم شود.
اشتون. [ اُ ] ( اِخ ) حصنی است به اندلس ازاعمال استان جیان. و در دیوان متنبی ذکر شده است که : و خرج ابوالعشایر یتصید بالاشتون ؛ گمان میکنم این اشتون محلی نزدیک انطاکیه باشد. ( از معجم البلدان ).
اشتون. [ اُ ] ( اِخ ) نام بلده ای است که در قرب شهر انطاکیه بوده است. ( از قاموس الاعلام ). و رجوع به معجم البلدان و ماده قبل شود.
فال گیر
بیا فالت رو بگیرم!!! بزن بریم