لغت نامه دهخدا
جوشکار. ( ص مرکب ) آهنگری که قطعات آهن یا فلزی دیگر را بهم جوش میدهد.
جوشکار. ( ص مرکب ) آهنگری که قطعات آهن یا فلزی دیگر را بهم جوش میدهد.
کسی که کارش جوشکاری است.
آهنگری که قطعات آهن یا فلزی دیگر را بهم جوش میدهد .
{welder} [جوشکاری و آزمایش های غیرمخرب، مهندسی مواد و متالورژی] کسی که عمل جوشکاری را به صورت دستی انجام می دهد
در یک مفهوم وسیع، جوشکار کسی است، آماتور یا حرفه ای، که از تجهیزات جوش استفاده می کند، شاید به خصوص کسی که اغلب از چنین تجهیزاتی استفاده می کند. از یک نظر جزئی تر، جوشکار یک صنعتگر است که در زمینه ترکیب مواد با هم تخصص دارد.