گوشوری
لغت نامه دهخدا
گوشوری. [ گوش ْ وَ ] ( حامص مرکب ) عمل گوشور. صفت گوشور. رجوع به گوشور شود.
فرهنگ فارسی
۱ - دارای گوش بودن. ۲ - شنوندگی سامع بودن. ۳ - دارای گوش بزرگ بودن.
عمل گوشور. صفت گوشور
گوشوری. [ گوش ْ وَ ] ( حامص مرکب ) عمل گوشور. صفت گوشور. رجوع به گوشور شود.
۱ - دارای گوش بودن. ۲ - شنوندگی سامع بودن. ۳ - دارای گوش بزرگ بودن.
عمل گوشور. صفت گوشور