لغت نامه دهخدا
انحی. [ اَ حا ] ( ع ن تف ) عالمتر به نحو. نحودان تر. نحوی تر:ما تحت ادیم السماء انحی من ابن عقیل. ( ابوحیان ).
مات ابن یحیی و مات دولة الادب
و مات احمد انحی العجم والعرب.؟ ( دررثاء ثعلب نحوی ).و کان ابوبکربن مجاهد یقول: ابوالحسن ابن کیسان انحی من الشیخین یعنی المبرد و ثعلب. ( یاقوت حموی، معجم الادباء ج 6 ص 281 ).
