لغت نامه دهخدا
چاهچه. [ چ َ / چ ِ ] ( اِ مصغر ) چاهک. چاه خُرد. چاه کوچک. چاه نزدیک تک. گودالی کم عمق، چاچه. آبشی. چاهی که در صحن سرای کنند رفع حوائج کودکان و گرد آمدن فاضلاب را. رجوع به آبشی در همین لغت نامه شود.
- چاهچه قفا؛ گوی که در پشت گردن بدرازا هست.