لغت نامه دهخدا
هسب. [ هََ ] ( ع ص ) بسنده و کفایت. ( منتهی الارب ). کفایة. مانند حسب، و هاء بدل حاء است. ( از اقرب الموارد ). رجوع به حَسْب شود.
هسب. [ هََ ] ( ع ص ) بسنده و کفایت. ( منتهی الارب ). کفایة. مانند حسب، و هاء بدل حاء است. ( از اقرب الموارد ). رجوع به حَسْب شود.
بسنده و کفایت کفایه مانند حسب و هائ بدل حاد است.