نقیا

نقیا. [ ن َ ] ( اِخ )اصفهانی، مشهور به دنگی.از شاعران و لطیفه گویان قرن یازدهم است. او راست:
نگاری را که دل درپرده جان داشت مستورش
چه سان نزدیک غیری می توانم دید از دورش.
نگار کله پز من که دل سراچه اوست
تمام لذت عالم میان پاچه اوست.( از تذکره نصرآبادی ص 430 ).