مکبن

لغت نامه دهخدا

مکبن. [ م ُ ب َ ] ( ع ص ) مکبن الفقار؛ محکم و استوار مهره های پشت. ( منتهی الارب ). کسی که مهره های پشت وی محکم و استوار باشد. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).