منامس

واژه «مُنامِس» در لغت‌نامه‌های کهن عربی و فارسی به فردی گفته می‌شود که در کُلبه یا جایگاه شکار می‌نشیند و در انتظار شکار می‌ماند تا حیوانات را صید کند. این معنا نشان می‌دهد که منامس بیشتر به نوعی شکارچی کمین‌نشین اشاره دارد که در محل مخصوصی پنهان می‌شود و منتظر فرصت مناسب می‌ماند. در برخی منابع لغوی، این واژه تنها به معنای شکارچی ساده نیست، بلکه به کسی اطلاق می‌شود که با دقت و صبر در مکان خود می‌نشیند تا هدف را به دست آورد. از سوی دیگر، در معنای مجازی، «مُنامِس» به فردی گفته شده که محرم راز و هم‌صحبت نزدیک دیگران است. در این کاربرد، واژه به رابطه‌ای صمیمی و اعتمادآمیز میان دو نفر اشاره دارد که در آن اسرار میان آن‌ها رد و بدل می‌شود. این دو معنا نشان می‌دهد که واژه هم کاربرد فیزیکی در شکار دارد و هم کاربرد اجتماعی و اخلاقی در روابط انسانی. در متون قدیمی مانند «منتهی‌الارب» و «اقرب‌الموارد»، این واژه با هر دو مفهوم ذکر شده و توضیح داده شده است. تفاوت این معانی به زمینه جمله بستگی دارد و باید از سیاق متن معنای دقیق آن را فهمید. در زبان امروزی این واژه کاربرد بسیار کمی دارد و بیشتر در متون ادبی و لغوی دیده می‌شود. بنابراین «مُنامِس» هم به معنای شکارچی کمین‌نشین و هم به معنای محرم راز و فرد نزدیک و مورد اعتماد به کار رفته است.