معیذ

لغت نامه دهخدا

معیذ. [ م ُ ] ( ع ص ) ماده نوزاینده. ( منتهی الارب ). هر ماده نوزاییده خواه مادیان و شتر و سگ باشد و یا حیوانی دیگر. ( ناظم الاطباء ). ماده آهوی زاییده و جز آن. مُعوِذ. ( از اقرب الموارد ).