واژه «مخیف» در زبان فارسی و عربی به معنای ترسناک، هولناک و ایجادکننده وحشت به کار میرود. این واژه از ریشه «خوف» گرفته شده است که به معنای ترس و بیم است. در کاربردهای زبانی، «مخیف» برای توصیف چیزی استفاده میشود که موجب ایجاد احساس ترس یا اضطراب در انسان میگردد. این صفت میتواند درباره یک صحنه، حادثه، وضعیت یا حتی یک رفتار به کار رود. در متون ادبی و تاریخی، «مخیف» اغلب برای بیان شدت خطر یا هیبت یک رویداد یا شخصیت به کار رفته است. از نظر معنایی، این واژه بر تأثیر روانی یک پدیده بر ذهن انسان تأکید دارد. در زبان معیار، «مخیف» معادلهایی مانند ترسناک، وحشتآور و هولانگیز دارد. این واژه معمولاً بار منفی دارد و برای توصیف موقعیتهای ناخوشایند یا تهدیدآمیز استفاده میشود. در برخی متون، ممکن است به صورت استعاری نیز برای بیان شدت و عظمت یک امر به کار رود. در نتیجه، این واژه به طور کلی به معنای چیزی است که موجب ترس، وحشت و دلهره در انسان میشود.
مخیف
لغت نامه دهخدا
مخیف. [ م ُ ] ( ع اِ ) شیر. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( آنندراج ). شیر بیشه. ( ناظم الاطباء ). || ( ص ) ترساننده و هولناک. وجع مخیف؛ درد ترساننده. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( ازاقرب الموارد ) ( از آنندراج ). و رجوع به اخافة شود.
مخیف. [ م َ ] ( ع ص ) ( از «خ وف » ) حائط مخیف، دیوار که بترسند ازافتادن وی بر مردم. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). دیواری که از افتادن وی باید ترسید. ( ناظم الاطباء ).
مخیف. [ م ُ خ َی ْ ی ِ ] ( ع ص ) ( از «خ وف » ) ترساننده و کسی که گرداند چیزی را به حالی که می ترسند از وی مردم. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). هولناک و ترسناک و کسی که ترسناک می گرداند. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به تخویف شود.
