طریحه واژهای است که در متون قدیمی عربی و فارسی به کار رفته و به معنی گوشت بریان شده بر آتش است. در نسخههای خطی مانند مهذب الاسماء و فهرست مخزن الادویه آمده است که «طریحه، گوشت بریان به آتش است که به فارسی کباب آتشی نامند». این واژه در اصل اشاره به غذایی داشت که مستقیماً روی حرارت آتش پخته میشد.
در گذشته، وقتی گوشت را روی آتش مستقیم میگذاشتند و آن را میپختند، به آن «طریحه» میگفتند. این نوع طبخ باعث میشد که گوشت سریع برشته و خوشعطر شود. این واژه در متون قدیمی بیشتر برای توصیف طعم و روش پخت گوشت به کار رفته است و همان کاری را انجام میدهد که امروزه «کباب آتشی» انجام میدهد.
در نسخههای خطی قدیمی، گاهی این واژه به شکل «طرائحة» نیز نوشته شده، اما معنی آن یکسان است. این نشان میدهد که در زبان و نگارش قدیم، گاهی حروف و املا تغییراتی جزئی داشتند، اما مفهوم کباب یا گوشت بریان همیشه حفظ میشد.
امروزه واژهی طریحه کمتر به کار میرود و بیشتر به صورت تاریخی یا در متون کهن دیده میشود. با این حال، فهم آن کمک میکند تا شیوهی تغذیه و طبخ گوشت در گذشته و فرهنگ غذایی قدیم را بهتر بشناسیم و ارتباط آن با کباب آتشی رایج در ایران را درک کنیم.
