لغت نامه دهخدا
شاتومیان. [ ت ُ م ِ] ( اِخ ) مرکز کمون شر، از آروندیسمان سن - آرمان مون - رن؛ واقع در کنار رودخانه سینز که بیکی از شعب رود شر میریزد؛ دارای 2600 تن جمعیت است. سنگ آهک و شراب آن معروف است.
شاتومیان. [ ت ُ م ِ] ( اِخ ) مرکز کمون شر، از آروندیسمان سن - آرمان مون - رن؛ واقع در کنار رودخانه سینز که بیکی از شعب رود شر میریزد؛ دارای 2600 تن جمعیت است. سنگ آهک و شراب آن معروف است.