لغت نامه دهخدا
خذوم. [ خ َ ] ( ع ص ) برنده. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از تاج العروس ). سیف خذوم؛ شمشیر که زود برد. || شتابنده. ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ). ( از آنندراج ). منه: ظلیم خذوم؛ شترمرغ شتابنده.
خذوم. [ خ َ ] ( ع ص ) برنده. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از تاج العروس ). سیف خذوم؛ شمشیر که زود برد. || شتابنده. ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ). ( از آنندراج ). منه: ظلیم خذوم؛ شترمرغ شتابنده.