چاشنی زدن

لغت نامه دهخدا

چاشنی زدن. [ زَ دَ ] ( مص مرکب ) چیزی از ترشی یا شیرینی در طعام ریختن تا طعم میخوش آرد. ترش و شیرینی معاً به خورش زدن چون سرکه و قند یا آب لیمو و قند و مانند آن.

فرهنگ فارسی

چیزی از ترشی یا شیرینی در طعام ریختن تا طعم میخوش آرد. ترش و شیرینی طعام به خورش زدن چون سرکه و قند یا آب لیمو و قند و مانند آن.

ویکی واژه

condire

جمله سازی با چاشنی زدن

💡 هر چه خواهی بکن ای دوست که من می یابم لذت چاشنی لطف و کرم از ستمت

💡 شربت وصل بتان را زهر هجران چاشنی است در مذاق از دولت تلخی بود شیرین گلاب

💡 تلخ است مذاق غم و این چاشنی زهر جز من که شناسد که چو من زهر چشی نیست

💡 لعل آن شیرین‌دهان را خنده هم در چاشنی است قطع جانم آن لب شیرین نه تنها می‌کند

💡 چاشنی داغ دل، روزی هر کام نیست ور نه لب نان عشق، گبر و مسلمان شکست