پراکنۀ کوتاه

💡 زینهمه نخهای کوتاه و بلند گه شدم سرگشته، گاهی پایبند

💡 زبانم را مده در پیش اهل جود کوتاهی مکن پنهان درون آستین دست رسایم را

💡 نگردد رهروش را عمر کوتاه که نتواند گذشتن عمر ازین راه

💡 مکن کوتاه دامان کرم از دست محتاجان گره از کیسه زر وا کن و چشم گدا بگشا

💡 دل گفت: «رهِ زلف تو چون کوتاهی است» چون دید که نیست هر زمانش آهی است