رشحی الوجود

رشحی الوجود. [ رَ حِل ْ وُ ] ( ع اِ مرکب ) ملاصدرا ممکنات را رشحی الوجود نامد و گاه تعلالذات خواند. ( فرهنگ علوم عقلی تألیف سجادی، از اسفار ).

صدرا ممکنات را رشحی الوجود نامد و گاه تعلقی الذات خواند.

💡 علاوه بر آنچه گفته شد، به طورى كه از سياق آيات برمى آيد، آيات مورد بحث در مقاماحتجاج عليه وثنى مذهبان است، كه در عين اينكه وحدت ربوبيّت را منكرند و اربابگوناگونى اثبات مى كنند، در عين حال به وحدت واجب الوجود اعتراف داشته، خداى عزّاسمه را قبول دارند، و با اينكه قبول دارند، معنا ندارد براى اثبات او عليه ايشاناستدلال شود.

💡 توحيد افعال آنست كه تنها مؤ ثر حقيقى را در عالم او بدانيم (لا مؤ ثر فى الوجود الاالله ) نه اينكه عالم اسباب را انكار كنيم و بهدنبال سبب نرويم بلكه معتقد باشيم كه هر سببى هر تاءثيرى دارد، آن هم به فرمان خدااست، او است كه به آتش سوزندگى، و به خورشيد روشنائى و به آب حياتبخشى دادهاست.

💡 هر موجودى كه لباس خلقت بر اندامش پوشانده شده نيازمند ومحتاج است زيرامعلول نمى تواند قائم بخود باشد و در بقاى خويش به علت محتاج است واين علت همبايد بيك علتى برسد كه هيچ نيازى به علل ديگر نداشته باشد وآن خداى سبحان استكه در اصطلاح فلاسفه از آن به واجب الوجود يا علةالعلل ياد مى شود.

💡 و خاتمه اين كتاب الهى و اين تصنيف ربانى، عالم طبيعت و جهان ناپايدار حوادث و زمانيتاست و اين به حسب قوس نزول است وگرنه كه سرانجام و سرآغاز يكى است؛ زيرا آنچهاز آسمان الوهيت فرود آمده، در روزى كه به اندازه تعدون، و هذا وجه خاتمية النبىالمكرم و الرسول الهاشمى المعظم الذى هو اول الوجود، كما ورد: ((نحن السابقونالاخرون ))(259).