توکل اصحاب کهف

[ویکی فقه] توکل اصحاب کهف (قرآن). اصحاب کهف از تأیید و یاری خداوند برخوردار بودند و خداوند دلهایشان را در راه ایمان محکم ساخته بود:«رَبَطنا عَلی قُلوبِهِم» تا در برابر بت پرستی و مظاهر آن بایستند و آنان نیز بدون ترس از حوادث و سختی های آینده بر پا خاستند.
در قرآن کریم به توکل اصحاب کهف در حل مشکلات خود به امدادهای خداوند اشاره شده است آنجاکه می فرماید:اذ اوی الفتیة الی الکهف فقالوا ربنآ ءاتنا من لدنک رحمة وهیئ لنا من امرنا رشدا (آنگاه که جوانان به سوی غار پناه جستند و گفتند پروردگار ما از جانب خود به ما رحمتی بخش و کار ما را برای ما به سامان رسان). واذ اعتزلتموهم وما یعبدون الا الله فاو ا الی الکهف ینشر لکم ربکم من رحمته ویهیئ لکم من امرکم مرفقا (و چون از آنها و از آنچه که جز خدا می پرستند کناره گرفتید پس به غار پناه جویید تا پروردگارتان از رحمت خود بر شما بگستراند و برای شما در کارتان گشایشی فراهم سازد). احتمال دارد آیه مزبور، ادامه گفته های اصحاب کهف باشد که نشان دهنده توکل آنان به خدا است.
← دیدگاه آیت الله مکارم
اصحاب کهف در هجرت از محیط شرک به خداوند توکل کردند.اذ اوی الفتیة الی الکهف فقالوا ربنا ءاتنا من لدنک رحمة وهیئ لنا من امرنا رشدا• واذ اعتزلتموهم وما یعبدون الا الله فاوا الی الکهف ینشر لکم ربکم من رحمته ویهیئ لکم من امرکم مرفقـا. «آنگاه که جوانان به سوی غار پناه جستند و گفتند پروردگار ما از جانب خود به ما رحمتی بخش و کار ما را برای ما به سامان رسان • و چون از آنها و از آنچه که جز خدا می پرستند کناره گرفتید پس به غار پناه جویید تا پروردگارتان از رحمت خود بر شما بگستراند و برای شما در کارتان گشایشی فراهم سازد.»
← خواستار رحمت خدا
۱. ↑ کهف/سوره۱۸، آیه۱۴.
...

💡 از شکاف دل به چشم جان «نظیری » بیندت روی بر محراب داری پشت بر اصحاب ده

💡 وى شخصى بود كه كتاب ها را ورق به ورق براى اصحاب اماميه مى خواند و همواره درمجالس، با ما بود.

💡 من اصحابى بهتر از اصحاب خويش و يارانى با وفاتر از ياران خودم نمى شناسم.

💡 و یک روز اصحاب خود را گفت: شما عاشق شده‌اید بر کسی که بر شما عاشق شده است.

💡 در كتاب رجال خويش دارد كه نعمان بن قتادة بن ربعى جزو اصحاب على (ع ) و كارگزارآن حضرت در مكّه بوده است.(106)

💡 176 - ((ابو محمّد بن ابراهيم )): شيخ بدون كمترين اظهار نظرى او را از اصحاب امامهادى - عليه السلام - ياد مى كند و ديگر چيزى اضافه نمى كند.(569)