جامه ٔ خورشید

جامه خورشید. [ م َ / م ِ ی ِ خوَرْ / خُرْ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) لباس شمس. جامه آفتاب. کنایه از زمین است. ( برهان ) ( شرفنامه منیری ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || برگ درختان. ( برهان ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || ابر. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ):
ابر بباغ آمده بازی کنان
جامه خورشید نمازی کنان.نظامی ( از آنندراج ). || غبار و آنچه روی آفتاب را بپوشاند. ( برهان ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || مردمک دیده را هم گفته اند.( برهان ) ( آنندراج ). || کنایه از ضوء آفتاب. ( آنندراج ). || و به اصطلاح سالکان عبارت از بدن آدمی باشد چه جسم لباس جان است و خورشید در عرف ایشان روح حیوانی است. ( برهان ):
آسمان در هر لباسم دید چون شخص زمان
جامه خورشید آمد راست بر بالای من.ثنائی.مؤلف آنندراج گوید: در این شعر جامه خورشید محمول بر حقیقت است.

جامه آفتاب

💡 زینسان که او بصدر خود آمد کجا بود خورشید را ببرج حمل رتبت و محل

💡 آسمان گو بر هم شعله ی خورشید مدار که مرا همرهی آن مه شبگرد بسست

💡 گر دست او بچشمۀ خورشید در شود چیزی ز تیرگّی شبش در میان کند

💡 از پرتو رخسار تو دودی قبس طور از نور تو خورشید و قمر مقتبسانند

💡 ماه روی تو مدد گر نکند هر روزش روی خورشید سیه چون شب دیجور شود