تباهی زده

تباهی زده. [ ت َ زَ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) خراب شده. || مستمند. || دلگیر. ( ناظم الاطباء ).

خراب شده. یا مستمند. یا دلگیر.

💡 کاین نعل تباهی ز چه بستی به سمندی کش حلقهٔ خورشید نیرزد به رکابی

💡 رهانی گر نه ما را زین تباهی چه فکر ما بود زین روسیاهی

💡 سگر بی اسب درمانده به شاهی که بی باد است کشتی در تباهی

💡 بجز خوردن اگر چیزی نخواهی مرنج از من اگر گویم تباهی

💡 که این کودک ندارد فر شاهی ازو هرگز نیاید جز تباهی