بسری

بسری. [ ب ُ ] ( ص نسبی ) منسوب به بسر. رجوع به بسر شود.
بسری. [ ب ُ ] ( اِخ ) ابوعبید محمدبن حسان بن بسری حسانی زاهد، او را گفتاریست در طریقت و کراماتی. وی از سعیدبن منصور خراسانی و دیگران... حدیث کرد. و گروهی از وی روایت دارند. ( از معجم البلدان ). و رجوع به ص 179 همین کتاب شود.
بسری. [ ب ُ ] ( اِخ ) احمدبن ابراهیم محدث بود. ( منتهی الارب ).
بسری. [ ب ُ ] ( اِخ ) احمدبن عبدالرحمن محدث بود. ( منتهی الارب ).
بسری. [ ب ُ ] ( اِخ ) عادل، نصرةالدین ملقب به صائن وزیر. وزیر الجایتو سلطان محمد خدابنده. مستوفی آرد: وزارت بر ملک نصرةالدین عادل بسری که نایب امیرچوبان بود مقرر شد و صائن وزیر لقب یافت. ( تاریخ گزیده چ عکسی 1328 هَ. ق. لندن ص 606، 608 ).
بسری. [ ب ُ ] ( اِخ ) محمدبن عبداﷲ عم زاده احمدبن عبدالرحمن محدث بود. ( از منتهی الارب ).
بسری. [ب ُ ] ( اِخ ) محمدبن ولید، محدث بود. ( منتهی الارب ).

محمد بن ولید محدث بود.

💡 مرد آزاده گرش کار بسوگند افتاد قسم او بسری بود که دستار ندید

💡 چون چنگ در شکنجه ی قهر تو خصم ملک قانع همی شود بسری عاریت چو نای

💡 آن لب شکرفشان بکام رقیب است همچو مگس دست حسرتی بسری زن

💡 دست قضا همچو شمع در چمن خوشدلی گل بسری می زند کش غم دستار نیست

💡 خاک بادا بسری کش اثر از سنگی نیست چاک آن سینه که کارش بدل تنگی نیست