خلوتیه

خلوتیه. [ خ َل ْ وَ تی ی َ ]( اِخ ) نام سلسله ای از صوفیه و دراویش است. ( یادداشت بخط مؤلف ). یکی از فرق صوفیه که بیشتر در کشور عثمانی و کشورهای مجاور آن حتی یوگسلاوی گذران کنند. شیخ عثمان افندی و اسماعیل حقی از بزرگان این فرقه اند.

یکی از فرق صوفیه که بیشتر در مملکت عثمانی و کشورهای مجاور آن ( حتی یوگسلاوی ) رواج داشت.شیخ عثمان افندی و اسماعیل حقی از بزرگان این فرقه اند.
نام سلسله از صوفیه و دراویش است

💡 شیخ حسن مقدمات تحصیل را نزد مادرش خازلیخا و سپس در حجره مسجد بست نزد پدر آموخت و جهت تکمیل تحصیلات نزد ملااحمد وزله در باشماخ تیلکو، ملا عبداللطیف در گلتپه موکری (جهانگیرخان) و ملا محمد در ملقرنی سقز رفت و سرانجام در کوی سنجاق تحصیلات علوم اسلامی را به اتمام رساند. سپس جهت دیدار با عرفای به‌نام و مرشدان طریقت سال ۱۱۱۳ه‍.ق به بغداد و دمشق سفر کرد، ضمن سیر و سلوک و ملاقات با شیخ یحیی علوی، قاسم علوان و محیی‌الدین عفان و شیخ اسماعیل خلوتیه در طریقت‌های قادریّه و علوانیه شاذلیه و خلوتیه در بغداد و نزد درویش عاشور پسر عبدالفتاح کشمیری در طریقه سهروردی در دمشق مجاز به ارشاد و نیابت می‌گردد.

💡 خلوتیه؛ طریقتی منسوب به ابو عبدالله سراج الدین عمر بن اکمل الدین لاهیجی می‌باشد. دربارهٔ سراج الدین گفته می‌شود که در شکاف درختی به خلوت می‌نشسته است. همچنین براساس روایتی، نقل می‌شود که ایشان چهل بار چله نشست‌اند؛ یعنی یک دوره چهل روزهٔ عبادت و ریاضت را پشت سر هم چهل بار تکرار نمودند. انشعابی از خلوتیه مولویه را پذیرفته و بر آن شده است که این طریقت مشهور را یکی از شاخه‌های خود به حساب آورد.