بسر وقت کسی ام

( بسر وقت کسی آم••• ) بسر وقت کسی آمدن. [ ب ِ س َ وَ ت ِ ک َ م َ دَ ] ( مص مرکب ) افتادن یا رسیدن. بحال او وارسیدن. ( آنندراج ):
در این غربت شدم غمگین و غمخواری نمی آید
بسروقتم ز یاران وطن یاری نمی آید.
محمدسعید اشرف ( از آنندراج: بسر کسی رسیدن ).
بسروقت دل من گر چنین مستانه می آیی
نخواهد ماند ای بیرحم دودی از کباب من.صائب ( از آنندراج ).رجوع به بسر کسی آمدن شود. || کنایه از رسیدن در وقت سختی و مصیبت برسر کسی. ( آنندراج ).
- بسروقت کسی افتادن؛ بحال او وارسیدن. ( آنندراج ) بسر وقت کسی رسیدن. درباره او اندیشیدن:
افتادی اگر دیر بسروقت هلاکش
تأثیر ولی گشت فدای تو بزودی.محسن تأثیر ( از آنندراج ).و رجوع به بسر کسی آمدن شود.

💡 بسکه دیر آمد بسر وقت دلم داغ غمش تا که از حسرت مرا اندر جوانی پیر کرد

💡 بسر وقت تو تا دست حوادث نرسد قدم خویشتن از همره خود پنهان کن

💡 برخیز و بسر وقت اسیران گذری کن چشمی بگشا، سوی غریبان نظری کن

💡 نه من از تنگی دام است که در فریادم می بنالم که بسر وقت رسد صیادم

💡 در آن وحشت که نازد کس ز کس یاد چه سان سودا بسر وقت من افتاد؟!