اتش خو

( آتش خو ) آتش خو. [ ت َ ] ( ص مرکب ) آتش خوی. تندخوی.

( آتش خو ) تندخو، بدخو.

💡 نسازد تا فراموش اصل خود را، نفس آتش خو نماید خاک را هر دم بانگشت عصا پیری

💡 به رغم عاشقان تاکی کند با بوالهوس گرمی الهی خوی او را عشق آتش خو بگرداند

💡 آتش دوزخ نمی گردد به گردش روز حشر هر که شد صائب سپند آتش خوی کسی

💡 بر گل و سنبل آن باغ فسونی بدمم همه را شیفته آتش خوی تو کنم

💡 سخن دراز «نظیری » و طبع آتش خو دعا بگو که دگر وقت اختصار آمد

💡 داغت ز سراپای تنم دود برآورد می خواست که با آتش خوی تو بسازم