ابوالضیاء

لغت نامه دهخدا

ابوالضیاء. [ اَ بُض ْ ضیا] ( اِخ ) علی بن علی شبرامسلی. رجوع به علی... شود.

جمله سازی با ابوالضیاء

💡 مجاهد روزنامه ارگان سوسیال دمکرات‌های تبریز در دوره مشروطه اول که سید محمد شبستری معروف به ابوالضیاء آن را به انتشار می‌رساند. این روزنامه پس از ۲۲ شماره و پس از آن‌که شرح موهنی از سید محمدکاظم یزدی مجتهد مقیم نجف در این روزنامه به چاپ رسید، متعصبین مذهبی شبستری را فلک کرده و از شهر تبعید کردند.

💡 میرزا حبیب در این حوزه دارای دو اثر است: دیوان اطعمهٔ ابواسحاق حلاج شیرازی (بسحاق اطعمه)، و دیوان البسه از محمود نظام قاری. انگیزهٔ میرزاحبیب در انتشار این دو اثر را «عشق مفرط [وی] به انتشار زبان فارسی» دانسته است. میرزا حبیب (نک: مقدمه بر دیوان البسه، ۴–۵، نیز مقدمه بر دیوان اطعمه، ۵) انگیزهٔ خود را در این باره تعلیم و تفهیم لغات و اصطلاحات و ابقای اسامی و تعبیرات اطعمه و البسه گفته است و اینکه چاپهای موجود این آثار، «به‌سبب نقصان نسخه و کثرت غلط‌های آن قابل انتفاع نبود»، بدین سبب به «تصحیح» آنها اقدام‌کرد. این سخن میرزاحبیب در مقدمهٔ دیوان اطعمه (همان‌جا)، نشان از نگاه علمی او به تصحیح متون دارد. او به دو نسخهٔ ناقص اشاره دارد که با تلفیق آنها «نسخهٔ قریب به کامل حاصل» کرده و سپس با «تصحیح» خودش، نسخهٔ واحدی را «به حَیّز طبع» درآورده است. دیوان اطعمه و دیوان البسه، هر دو در استانبول، در مطبعهٔ ابوالضیاء و به ترتیب در سالهای ۱۳۰۲ ق / ۱۸۸۵ م، و ۱۳۰۳ ق به چاپ رسیده است. آگهی چاپ و فروش این دو اثر بلافاصله پس از انتشار در روزنامهٔ اختر درج‌گردید.