مُرسَلون یک اسم جمع عربی است که در زبان فارسی نیز به طور گسترده به کار میرود و معنای اصلی آن فرستادگان یا کسانی که فرستاده شدهاند میباشد. این واژه مشتق از ریشه سهحرفی عربی ر س ل است که مفهوم اساسی آن ارسال کردن، فرستادن و رهایی کردن را در بر میگیرد. کاربرد این ریشه در متون دینی و ادبی بسیار رایج است؛ به گونهای که منابع نشان میدهند خود ریشهٔ ر س ل بیش از پانصد بار در متون عربی به کار رفته است، که این امر گویای اهمیت بنیادین این مفهوم در ساختار واژگانی زبان است. مُرسَلون در واقع جمع مُرسِل (فرستنده) در حالت رفعی است، هرچند در زبان فارسی اغلب این تفکیکهای صرفی رعایت نمیشود و به عنوان یک واژهٔ ثابت به کار میرود.
کاربرد واژه در بافتهای ادبی و قرآنی
بافت اصلی و پربسامد واژهٔ مُرسَلون در متون مقدس و ادبیات دینی نمودار میشود، جایی که این کلمه به پیامبران یا رسولان اطلاق میگردد که از سوی خداوند مأموریت هدایت دارند. به عنوان نمونه، در آیه ۵۴ از سوره نمل قرآن کریم، عبارت «إِنَّا مُرْسِلُوا النَّاقَةِ فِتْنَةً لَهُمْ فَارْتَقِبْهُمْ وَاصْطَبِرْ» به کار رفته است که ترجمهٔ آن به ما فرستندهٔ ناقه هستیم تا ایشان را آزمایشی باشد، اشاره دارد. این کاربرد نشان میدهد که مفهوم فرستادگی و مأموریت محوله هستهٔ معنایی این کلمه است و آن را از صرفاً ارسالکننده متمایز میسازد و به مرتبهای از تقدس و اهمیت میرساند.
