حسن بن علی بن زیاد وشاء بجلی خزّاز کوفی، معروف به «ابومحمد وشاء»، از محدثان برجسته شیعه در قرن دوم هجری و از اصحاب امامان هادی، رضا و کاظم علیهمالسلام بود. او در کوفه متولد شد و از خاندان بجلّی، یکی از طوایف شناختهشده عرب، بهشمار میرفت. کنیهاش «ابومحمد» و لقبهایش «وشاء»، «بجلّی» و «خزّاز» بوده است. جد مادریاش، الیاس بن عمرو بجلّی، از محدثان و علاقمندان به اهل بیت علیهمالسلام بود و در منابع حدیثی شیعه از او یاد شده است.
حسن بن علی وشاء در نقل حدیث و روایت از امامان معصوم علیهمالسلام شهرت داشت و در منابع رجالی معتبر شیعه مورد تأیید قرار گرفته است. شیخ طوسی در کتاب «الغیبه» او را از جمله واقفیه ذکر کرده که پس از مشاهده معجزات امام رضا علیهالسلام، به امامت آن حضرت ایمان آورد و در زمره شیعیان امامیمذهب محسوب شد. او همچنین از راویانی چون هشام بن حکم، حماد بن عثمان ناب و سالم بن مکرم نیز روایت کرده است.
حسن بن علی وشاء علاوه بر فعالیتهای حدیثی، در زمینه تجارت نیز فعال بود. او لباسهای مخصوصی را از کوفه به مرو و ماوراءالنهر میبرد و در آنجا به فروش میرساند. این فعالیتهای اقتصادی او نشاندهنده تعامل اجتماعی و ارتباط میان مناطق مختلف در آن دوران است. در مجموع، حسن بن علی وشاء فردی جلیلالقدر و مورد اعتماد بود که در عرصههای حدیث، تجارت و ارتباطات اجتماعی نقش مهمی ایفا کرد و در تاریخ شیعه جایگاهی ویژه دارد.
