ابغض

ابغض. [ اَ غ َ ] ( ع ن تف ) دشمن تر. مکروه تر:
تا توانی پا منه اندر فراق
ابغض الاشیاء عندی الطلاق.مولوی.

مکروه تر، دشمن تر
دشمن تر مکروه تر

💡 تا احب لله آید نام من تا که ابغض لله آید کام من

💡 گفتمش «بگذر ز آئین فراق ابغض الاشیاء عندی الطلاق»

💡 قال النبی: «انّ ابغض الرجال الی اللَّه الالدّ الخصم».

💡 یا أَیُّهَا النَّبِیُّ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ الآیة..: بیان حکم طلاقست و هر چند که طلاق در شرع مباحست، اللَّه تعالی دشمن دارد زیرا که سبب فراقست. مصطفی (ص) فرمود: «انّ من ابغض الحلال الی اللَّه الطّلاق»

💡 تا بکی جویی ز وصل ما فراق ابغض الاشیاء عندی الطلاق

💡 تا که ابغض لله آیی پیش حق تا نگیرد بر تو رشک عشق دق