میبدی

میبدی.[ م ِ ب ُ ] ( ص نسبی ) منسوب به میبد. از مردم میبد.
میبدی. [ م ِ ب ُ ] ( اِخ ) ابوالفضل. صاحب تفسیر کشف الاسرار و عدةالابرار که در 520 هَ. ق. تألیف شده است.
میبدی. [ م ِ ب ُ ]( اِخ ) حسین بن معین الدین. رجوع به حسین میبدی شود.

هجری ( ف. ۹٠۴ یا ۹٠۹ یا ۹۱۱ ه.ق. ) در شیراز از جلال الدین دوانی و دیگر استادان زمان علم و ادب و حکمت و تصوف آموخت و بخصوص درهیئت و منطق و فلسفه شهرت یافت. در شعر نیز مهارتی داشت و منطقی تخلص میکرد. از آثار اوست: ۱ - جام گیتی نما به فارسی در حکمت قدیم. ۲ - شرح دیوان منسوب به حضرت امیرالمومنین ( ع ). ۳ - شرح الهدایه الاثیریه. ۴ - شرح کافیه ابن حاجب در نحو. ۵ - شرح شمسیه در منطق.۶ - شرح طوالع. ۷ - حاشیه تحریر اقلیدس خواجه نصیر الدین طوسی. ۸ - دیوان معمیات و غیره. آدام میتسکیه ویچ ( و. ۱۷۹۸ - ف. ۱۸۵۵ م. ) بزرگترین شاعر رومانتیک
ابوالفضل صاحب تفسیر کشف الاسرار و عده الابرار. که در ۵۲٠ هجری تالیف شده است.

[ویکی فقه] میبدی (ابهام زدایی). میبدی ممکن است اشاره به اشخاص و شخصیت های ذیل باشد: • حسین بن معین الدین میبدی یزدی، ملقب به کمال الدین و متخلص به منطقی و مشهور به معلم یزدی• رشیدالدین ابوالفضل میبدی، مؤلف کتاب کشف الأسرار و عدة الأبرار• سیدعلی بن محمدعلی میبدی، فقیه، اصولی، شاعر، لغت دان و از مفاخر علمای قرن سیزده و چهاردهم هجری• محمد فاکر میبدی، قرآن پژوه و از چهره های قرآنی معاصر
...