مطالبی

مطالبی. [ م ُ ل ِ ] ( ع ص ) درمصر کسانی را گویند که در گودال ها گنج ها و دفینه راجستجو کنند: و این خادم امیر مطالبان و عظیم توانگر و مالدار بود و مطالبی آنان را گویند که در گوهای مصر طلب گنجها و دفینه ها کنند و از همه مغرب و دیگر مصر و شام مردم آیند و هر کس در آن گوها و... رنج ها برند. ( سفرنامه ناصرخسرو چ برلین ص 87 ).

در مصر کسانی را گویند که در گودال ها گنج ها و دفینه را جستجو کنند.

💡 در عین حال، باید توجه داشت که هر مؤلفی، بنا بر ذوق و سلیقه و فرهنگ حاکم بر عصر خویش، مطالبی از آن را کاسته و یا در اغلب موارد بدان افزوده است که در وهلۀ اول این سخنان متفاوت به نظر آیند، در حالی که با دقت بیشتر می‌توان رگه‌های اصلی را بازشناخت. البته دسته‌بندی این سخنان و بازشناختن دخل و تصرف‌های انجام‌شده، خود زمان بسیار می‌طلبد.

💡 حوادث هفته‌نامه‌ای بود که تنها به نشر مطالبی که در سایر نشریات تحت عنوان صفحه حوادث شناخته می‌شد می‌پرداخت. این هفته‌نامه به موضوعاتی نظیر قتل، تصادف، درگیری‌های شخصی و بلایای طبیعی که در ایران رخ میداد می‌پرداخت. این نشریه بخش‌های غیر خبری ای نظیر داستان‌های حوادثی و مشاوره حقوقی نیز داشت.

💡 در منابع جغرافیایی قرون اولیه هجری نیز دربارهٔ حضور ترکان خلج در مناطقی از خراسان بزرگ مطالبی آمده است. به نظر یوهانسون (۱۹۹۸، ص ۳۲۵)، قسمت اعظم ترک‌های ایران از اخلاف سلجوقیان‌اند. سلجوقیان از قبایل غز بودند و ترک‌های خراسان در اصل بازمانده دسته‌ای از این ترکان غز محسوب می‌شوند.

💡 سبک و شیوهٔ نگارش زوسیموس، مختصر، روشن و گویاست و در مورد آنچه روایت کرده، تنها منبع غیرمسیحی است. زوسیموس شاید به تقلید از پولی‌بیوس، دربارهٔ رویدادهای مرتبط با تاریخ ایرانی‌ها، یونانیان و مقدونیان نیز مطالبی را آورده‌است. این کاملاً روشن است که فوتیوس و اواگریوس اسکولاستیکوس چیز بیش‌تری از آنچه امروزه از آثار زوسیموس باقی مانده‌است در اختیار نداشتند.

💡 اولین نسخه‌ی دایره المعارف توسط فیلسوف پل ادواردز (٢٠٠٤-١٩٢٣) ویرایش و توسط انتشارات مک میلان در دو چاپ جداگانه منتشر شد. چاپ اول نسخه‌ی یک در سال ١٩٦٧ به صورت مجموعه ٨ جلدی منتشر شد. چاپ دوم نسخه‌ی یک در سال ١٩٧٢ به صورت مجموعه ای ٤ جلدی منتشر شد که حاوی تمام مطالبی بود که در چاپ ٨ جلدی اصلی دایره المعارف گنجانده شده بود.

💡 اگر در نخستین دورِ قاپ‌انداختن، قاپ چند تن شاه یا وزیر بنشیند، منصب پادشاهی را به بزرگ‌ترین و محترم‌ترین بازیکنی که قاپش شاه نشسته، یا به کسی که سید است می‌سپارند. شاهِ برگزیده یکی را از میان بازیکنانی که قاپشان وزیر نشسته، به وزیری انتخاب می‌کند. پس از آن، وزیر کسی را که قاپش دزد بنشیند به شاه معرفی کرده و پس از بیان مطالبی نمادین دربارهٔ نوع دزدی او، حکم مجازاتش را از شاه می‌خواهد.