لغت نامه دهخدا
هفا. [ هََ ] ( ع اِ ) باران که باری بارد و باری ایستد. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
هفا. [ هََ ] ( ع اِ ) باران که باری بارد و باری ایستد. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
باران که باری بارد و باری ایستد
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 گوید بگو یا ذا الوفا اغفر لذنب قد هفا چون بنده آید در دعا او در نهان آمین کند
💡 هیج نومی و نفی ریح علی الغور هفا اذکرنی و امضه طیب زمان سلفا
💡 و ما الذی مثلی فإن زل او هفا تفضلت ان الفضل بالحق حاکم