مانلیوس

مانلیوس. ( اِخ ) نام یکی از خانواده های بزرگ طبقه پاتریسیوس روم قدیم است که از آن مردان نامی مانند «مانلیوس کاپیتولینوس » و دیگران پدید آمده اند. ( از اعلام تمدن قدیم فوستل دو کولانژ، ترجمه نصراﷲ فلسفی ).

یکی از خانواده های بزرگ روم

مانْلیوس ( ـ۳۸۴پ م)(Manlius)
معروف به مارکوس مانلیوس کاپیتولینوس. کنسول روم در ۳۹۲پ م. وقتی رُم به فرماندهی بِرِنوسبه اشغال گُل ها درآمد (۳۹۰پ م) مانلیوس به کاپیتول پناه برد. گفته شده که وقتی گُل ها کوشیدند از دیوار کاپیتولبالا روند، مانلیوس با آوای غازهای مقدس بیدار شد و توانست دشمن را عقب براند. برای همین اقدام قهرمانانه به او لقب کاپیتولینوسدادند. در ۳۸۵پ م، مانلیوس از پلب هاحمایت کرد. چون آن ها تحت ظلم و ستم پاتریسینها به سر کردگی کامیلوسقرار داشتند. سال بعد پاتریسین ها او را متهم کردند که اندیشۀ پادشاهی در سر می پروراند و مردم او را به مرگ محکوم و از صخرۀ تارپئیانبه زیر انداختند. خانه اش را در کاپیتول ویران کردند و اعضای گِنِسمانلیا عهد کردند که دیگر از نام اول مارکوس استفاده نکنند.

💡 کاتیلینا وفادارانِ خود را در مناطق گوناگون مستقر کرد: گایوس مانلیوس را در فیزوله و بخش همسایهٔ اتروریا، سپتیمیوسِ کامرینویی را در پیچه‌نوم، و گایوس یولیوس را در پولیا مستقر ساخت.

💡 در این میان پرایتور مارکوس مانلیوس تورکواتوس با شش کوهورس (گردان) و پرایتور پوبلیوس روتیلیوس لوپوس با سه کوهورس ترجیح دادند به‌ترتیب از آلبا فوکنس و تراچینا بگریزند، امّا توسط سواره نظام سزار تحت فرماندهی ویبیوس کوریوس سد شدند. کوهورس‌های پوبلیوس لوپوس نه‌تنها فرمانده خود را رها کردند بلکه فوراً با پرچمداران خود به نیروهای کوریوس پیوستند.