فلک پایه

فلک پایه. [ ف َ ل َ ی َ / ی ِ ]( ص مرکب ) بلندپایه. والامقام. ( فرهنگ فارسی معین ).

( صفت ) بلند پایه والا مقام.
بلند پایه. والا مقام

💡 از فلک پایه معراج جمال تو گذشت این کجا مرتبه یوسف چاهی باشد

💡 که: ای برتر از نه فلک پایه ات هما پرورش دیده ی سایه ات

💡 قرارگاه تو در زیر خاک خواهد بود تو می بری به فلک پایه بنای که چه؟

💡 ای ملک سایه این چه تعریف است وی فلک پایه این چه تشریف است

💡 بلند است همچون فلک پایه اش پناه غریبان بود سایه اش

💡 وز ساکن آن کاخ فلک پایه که بگذشت افسون بر این عمر گرانمایه که بگذشت