لغت نامه دهخدا
نازه. [ زِ ] ( اِ ) در تداول مردم سیرجان کرمان، ناخن.
نازه. [ زِه ْ ] ( ع ص ) پاک. پارسا. پاکدامن. ( ناظم الاطباء ). ج، نزهاء.
نازه. [ زِ ] ( اِ ) در تداول مردم سیرجان کرمان، ناخن.
نازه. [ زِه ْ ] ( ع ص ) پاک. پارسا. پاکدامن. ( ناظم الاطباء ). ج، نزهاء.
پاک پارسا.
💡 ای ماه خوش حدیث و نگار نکو کنار با شاخ زی من آر یکی نازه کو کنار
💡 همه واجن که یارت خواب نازه چه خوابست اینکه بیداری ندیره
💡 ته غمزه منه قاتله، روز و شویی ته نازه که مه کشتنِ تیغ ره سُویی
💡 آمد لب تو باز بصد نازه در سخن شیرین حکایتیست که گوید شکر سخن
💡 خون مژگان من از نازه نیارد در چشم چشم خونبار دگر می طلبد دانستم