غافلی

غافلی. [ ف ِ ] ( حامص ) غافل بودن. مانند غافلان گذراندن:
بعد از این روی در بهی دارم
دل ز هر غافلی تهی دارم.نظامی.نبردم بسر عمر درغافلی
مگر در هنرمندی و عاقلی.نظامی.بدین غافلی می گذاریم روز
که در ما زنند آتش رخت سوز.نظامی.پیشتر از مرتبه غافلی
غافلیی بود، خوشا غافلی.نظامی.

غافل بودن غفلت.

💡 تو غافلی ز قاتل، چه روی به پای تیغش به همین که کشته گردی، به شمار ما نیایی

💡 تو غافلی زآه من و غره بحسن وین بس طلسم حسن که بر یکدگر شکست

💡 چون صدف دریوزه گوهر ز نیسان می کنی غافلی از خود که بحر بیکنار عالمی

💡 از دل پرخون و چشم اشکبارم غافلی با صراحی عهد و با پیمانه پیمانت چه شد

💡 در رستخیز رو به قفا حشر می شوی ای غافلی که پشت به دنیا نکرده ای

💡 بس غافلی از کار جوانی و عجب نیست هشیار چه داند که چه کردست به مستی