صبح قیامت
صبح قیامت در شعر و ادبیات فارسی به معنای روز رستاخیز و برپایی حساب و کتاب انسان ها است. این مفهوم به طور خاص در اشعار عرفانی و مذهبی مورد توجه قرار می‌گیرد و نمادی از عدالت الهی و پایان دنیا به شمار می‌آید. صبح قیامت به عنوان یک زمان مشخص، نه تنها به معنای پایان زندگی بلکه به معنای آغاز یک زندگی جدید و جاودان نیز تفسیر می‌شود.
در اشعار شاعران بزرگ فارسی، مانند مولانا، حافظ و سعدی، صبح قیامت به عنوان یک لحظه‌ی سرنوشت ساز و تجلی حقیقت مطرح می‌شود. در این اشعار، شاعر به توصیف حال و روز انسان ها در آن صبح می‌پردازد و به نوعی هشدار می‌دهد که زندگی دنیا فانی است و انسان باید به فکر عاقبت خویش باشد.
لغت نامه دهخدا
صبح قیامت. [ ص ُ ح ِ م َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) صبح محشر. بامداد محشر. روز جزا. روز رستاخیز:
صبح قیامتش بود پرده خواب در نظر
هر که به خواب بیند آن نرگس فتنه زای را.صائب.
جمله سازی با صبح قیامت
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 با تو یک صبح قیامت چه تواند کردن؟ که ز هر مو، سر مژگان جدایی در خواب
💡 ز هستی تا اثر داری چه گفت‌وگو چه خاموشی نفس صبح قیامت زیر لب خندیده‌ای دارد
💡 موی سفید، مشرق صبح قیامت است وقت است توبه گر ز می ناب می کنی
💡 متکدی که در آستانه مرگ بود، مدام از ترس و هول و هراسِ لحظاتِ دشوارِ صبحِ قیامت و حسابرسی اعمال در برابر خداوند صحبت می‌کرد.
💡 در متون مذهبی و کتب تفسیر، توصیفاتی بسیار دقیق و تکان‌دهنده درباره‌ی عظمت و شکوهِ روز بازپسین و صبحِ قیامت به چشم می‌خورد.
💡 بسیاری از فیلسوفان معتقدند که آگاهی از وقوعِ صبحِ قیامت می‌تواند رفتار و کردار انسان‌ها را در زندگی دنیوی به شدت تغییر دهد.
