اصطلاح لازمالاجرا واژهای مرکب از دو جزء «لازم» و «اجرا» است. در این ترکیب، «لازم» به معنای واجب، ضروری و الزامی و «اجرا» به معنای انجامدادن، بهکاربستن و عملیکردن است. بنابراین، در مفهوم کلی، «لازمالاجرا» به چیزی گفته میشود که اجرای آن واجب و ترک آن جایز نیست. این واژه در زبان فارسی، بیشتر در متون رسمی، حقوقی و اداری بهکار میرود و بیانگر الزامیبودن انجام یک دستور، مصوبه یا تصمیم قانونی است.
در ادبیات حقوقی، وقتی گفته میشود یک حکم یا مصوبه لازمالاجرا است، معنایش این است که آن دستور از مرحلهی تصویب و ابلاغ گذشته و دیگر نیاز به تأیید یا تصویب مجدد ندارد و باید بیدرنگ به مرحلهی اجرا درآید. این اصطلاح معمولاً در مورد احکام قطعی دادگاهها، مصوبات قانونی مجلس یا آییننامههای مصوب دولت بهکار میرود و نشاندهندهی آن است که اجرا نکردن آن برخلاف قانون بوده و میتواند پیامدهای حقوقی یا کیفری داشته باشد.
در گفتار رسمی، بهکارگیری واژهی «لازمالاجرا» نشان از الزام، قطعیت و اعتبار حقوقی یک تصمیم دارد. برای نمونه، در نظام اداری کشور، وقتی بخشنامه یا دستورالعملی با عنوان «لازمالاجرا» صادر میشود، تمام دستگاههای اجرایی موظفاند آن را بدون درنگ و تفسیر شخصی بهکاربندند. در نتیجه، این اصطلاح، ضمن بیان جنبهی حقوقی و الزامآور بودن یک عمل، نقش مهمی در تضمین اجرای قانون و نظم اداری ایفا میکند.
