غنچه دهان
مترادفها
دهان کوچک، دهان گلگون
لغت نامه دهخدا
غنچه دهان. [ غ ُ چ َ / چ ِ دَ ] ( ص مرکب ) زیبارویی که دهان وی بسان غنچه گل باشد. کنایه از معشوق و معشوقه. ( از ناظم الاطباء ). از اسماء محبوب. ( آنندراج ):
کشت مرا دلش به کین، هست لبش گوا بر این
خامشی گواه بین، غنچه دهان کیست او.خاقانی ( دیوان چ سجادی ص 658 ).غنچه دهان من بیا تنگدلی من ببین
بی تو چگونه زنده ام سنگدلی من ببین.امیرخسرو ( از آنندراج ).
فرهنگ عمید
معشوق زیبا که دهانش به سان غنچۀ گل باشد.
فرهنگ فارسی
( صفت ) ۱ - زیبارویی که دهان وی بسان غنچه گل باشد ۲ - معشوق معشوقه.
جمله سازی با غنچه دهان
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 دلم ز قرب تو ای خط عنبرین داغ است که راه حرف به آن غنچه دهان داری
💡 گل را شود از شرم شکر خنده فراموش بیند به تبسم اگر آن غنچه دهان را
💡 امید خراج از عدم آباد، فضولی است ما را طمع بوسه ازان غنچه دهان نیست
💡 برگ عیش چمن ای غنچه دهان اینهمه نیست دولت ابر بهار گذران اینهمه نیست
💡 بر تنگ شکر غیرت من تلخ کند عیش هر چند مرا تنگدل آن غنچه دهان کرد
💡 جامی این گونه کزان غنچه دهان تنگدلی زود باشد که چو گل جامه درانت بینم
💡 آن زیباروی غنچه دهان با شرمی بسیار، نگاه خود را از جمعیت دزدید و سعی کرد تا در میان انبوه جمعیت، جایی برای پنهان شدن پیدا کند.
💡 در داستانهای کلاسیک فارسی، شخصیتهای زن اغلب با ویژگیهایی چون غنچه دهان و چشمانی نافذ توصیف میشوند تا زیبایی و لطافت آنها را به تصویر بکشند.
💡 او با آن دهان غنچه مانند و لبخندی که بر لبانش نقش بسته بود، زیبایی خاصی به این صحنه آرام و شاعرانه در میانه شب بخشیده بود.