خانه فروشی

لغت نامه دهخدا

خانه فروشی. [ ن َ / ن ِ ف ُ ] ( حامص مرکب ) عرض تجمل و اظهار ثروت وبیان ساز و برگ و سازمان. ( ناظم الاطباء ) ( فرهنگ آنندراج ) ( انجمن آرای ناصری ) ( برهان قاطع ):
عشق تو عقل مرا کیسه بصابون زده ست
وام ده تا هوش را خانه فروشی زند.خاقانی.دید دلم وقف عشق خانه بام آسمان
خانه فروشی بزد دل ز کنارم ببرد.خاقانی.عشق بگسترد نطع پای فرو کوب هان
خانه فروشی بزن آستنی برفشان.خاقانی.

جمله سازی با خانه فروشی

💡 دید دلم وقف عشق خانهٔ بام آسمان خانه فروشی بزد دل ز کنارم ببرد

💡 روزن این خانه رها کن به دود خانه فروشی به زن آخر چه سود‌؟

💡 نطع بگسترد عشق پای فرو کوب هان خانه فروشی بزن آستیی برفشان

💡 ای خازن جنت بعمل خانه فروشی در بر رخ ما باز تو از بهر خدا کن

💡 من شهر بگردم پس ازین خانه خرم تا بو که مرا خانه فروشی بزنی