خانه گیر

خانه گیر. [ ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب ) بازی چهارم از هفت بازی نرد. ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( شرفنامه منیری ) ( غیاث اللغات ):
گفتی که ز خانه ناگزیر است
این نرد نه نرد خانه گیر است.نظامی.مهره خواجه خانه گیر شده
همبساطش گرو پذیر شده.نظامی. || جانوری است شبیه به عنکبوت که لعاب او مردم را هلاک سازد و به عربی رتیلا خوانند. ( برهان قاطع ).
|| ( نف مرکب ) گیرنده خانه. ( شرفنامه منیری ):
عشقت چو در سراچه دل خانه گیر شد
زین پس برون رود خرد از روی اضطرار.ابن یمین.

گیرندۀ خانه.
* خانه گیر شدن: عشقت چو در سراچهٴ دل خانه گیر شد / زاین پس برون شود خِرَد از وی به اضطرار (ابن یمین: ۲۴۲ ).

۱ - ( صفت ) گیرند. خانه. ۲ - جایگیر متمکن. ۳ - بازی چهارم از هفت بازی نرد.
بازی چهارم از هفت بازی نرد

💡 جغد به میراث در او خانه گیر گشته بسی جغد در آن خانه پیر

💡 بدو گفت کاکنون ره خانه گیر بیاسای با مردم دلپذیر

💡 هر کس که گشته بر سر کوی تو خانه گیر بادا هزار زیب و تجمل بر آمده

💡 درین کوی اگر مقبلی خانه گیر ازین جیب اگر زنده ای سر برآر

💡 بر سر کوی تو مرا خانه گیر کز سر کوی تو گذاریم نیست

💡 گفتی که ز خانه ناگزیر است این نرد نه نرد خانه گیر است