لغت نامه دهخدا
تباه. [ ت َ ] ( ص ) پهلوی تپاه. ( حاشیه برهان چ معین ). تبه. ( شرفنامه منیری ) ( فرهنگ نظام ) ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). با لفظ شدن و کردن و نمودن و ساختن [ وگردیدن ] صرف شود. ( فرهنگ نظام ). فاسدشده. از حال بگشته. ( صحاح الفرس ). فاسد. ( از حاشیه فرهنگ اسدی نخجوانی ) ( فرهنگ شعوری ج 1 ورق 290 ب ) ( ناظم الاطباء ). ضایع. ( برهان ) ( انجمن آرا ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( دهار ). از حالی بحال بدی افتاده. ( از فرهنگ شعوری ایضاً ). خراب. ( ناظم الاطباء ) ( فرهنگ نظام ):
شنیدم که راهی گرفتی تباه
بخود روز روشن بکردی سیاه.دقیقی.تو کارها تبه نکنی ور تبه کنی
از راست کرده های جهان بِه ْ تباه تو.فرخی.امیرطاهر از کرمان بازآمد با گروهی اندک و حالی تباه. ( تاریخ سیستان ).
ز رای تو نیکو نگردد تمام
ز جد کار گردد سراسر تباه.
( از لغت فرس اسدی چ اقبال ص 513 ).
هامان دانست که کارتباه خواهد شد. ( قصص الانبیاء جویری ).
کاهیست تباه این جهان، ولیکن
کَه ْ پیش خر و گاو زعفرانست.ناصرخسرو.کودکان و زنان و حشر سپاه
دل و صف را کنند هر دو تباه.سنائی.متهور تباه دارد ملک
وز تهور سیاه دارد ملک.سنائی.گفتم که جانم ازغم تو بس تباه بود
لیکن کنون ز شادی روی تو چون نگار.انوری ( دیوان چ نفیسی ص 131 ).آورده اندکه یکی از ستمدیدگان بر سر او بگذشت و در حال تباه او نظر کرد. ( گلستان ). ملکزاده را بر حال تباه او رحمت آمد، خلعت و نعمت داد. ( گلستان ).
مکن بد بفرزند مردم نگاه
که فرزند خویشت برآید تباه.( بوستان ).- وضع بد و تباه؛ وضع بد و فاسد. ( ناظم الاطباء ).
|| باطل و بکارنیامدنی. ( برهان ) ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). آنچه باطل باشد. چیزی که بهیچ کار نیاید. ( شرفنامه منیری ). باطل و بی فایده و بکارنیامدنی. ( ناظم الاطباء ). بیهوده:
واﷲ ار کس ثناش داند گفت
هرکه گوید تباه می گوید.خاقانی. || گندیده و پوسیده. ( ناظم الاطباء ) ( فرهنگ شعوری ج 1 ورق 290 ب ). || منهدم. ( فرهنگ نظام ). ویران. ( ناظم الاطباء ). || نابودگردیده. ( برهان ). نابودشده. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). فنا. ( فرهنگ شعوری ج 1 ورق 290 ب ). نابود. ( فرهنگ نظام ) ( ناظم الاطباء ). هیچ. ( فرهنگ شعوری ج 1 ورق 290 ب ):
